Kijk in je tas en je ziet je ziel; je angsten en verlangens. Dat valt nergens zo goed op als in de tassen van vrouwen die een zwaar leven hebben. Sekswerkers, verslaafden, daklozen.
De Volkskrant laat vandaag foto’s zien van de Russische fotograaf Sergej Strojtelev die juist die tassen fotografeert.
Wat je ziet is het antwoord van deze vrouwen op hun ‘je weet maar nooit’.
Zwaar leven, zware tas
Misschien denk je zelf wel eens dat je een heel zwaar leven hebt. Maar als je je tas omkiepert zul je toch verschil zien met de inhoud van deze tassen.
Een paar details om op te letten:
Deze vrouwen hebben allemaal ‘een sensueel beroep’, stelt de fotograaf. Dat betekent dat ze riskant werk hebben. Gelukkig zitten er in de meeste tassen wel condooms, wat erop wijst dat de draagster van de tas toch een vorm van veiligheid voor zichzelf nastreeft.
De tassen, je ziet ze niet op de foto’s, moeten bijna allemaal behoorlijk groot zijn: er passen schoenen in, een boek, en zo’n zweep is ook best aan de maat.
Ook voor deze tassen geldt natuurlijk: je neemt mee wat je denkt nodig te hebben ‘voor het geval dat’. En dat is veel, voor deze vrouwen.
Iets aardigs doen
In veel van deze tassen zie je verwijzingen naar verdoving, pijnbestrijding: van normale pijnstillers tot attributen waarmee je heftige harddrugs kunt gebruiken. Drugsverslaving maakt het heel moeilijk om in te schatten wat je nodig kunt hebben ‘in het geval dat’. Kiezen is lastig met een duf hoofd en uiteindelijk wordt de inhoud van je tas daardoor bepaald door het toeval. De tas zal dus uitdeien met spullen waarvan een ander denkt: ‘Moet dat nou…’ Veel snoep, voor de troost of om uit te delen. Losse sigaretten, misschien snel weggestopt omdat er toch geen tijd was om te roken, of omdat het pakje niet dicht zat. Los geld, snel weggestopt. Een opengemaakt pakje met een condoom erin. Sokken, om weg te geven, wat een heel mooie gedachte is natuurlijk. Hoe zwaar je leven ook is, je kunt dus altijd nog iets aardigs voor een ander willen doen!
Werken voor je geld
In een paar tassen zie je aanwijzingen dat de draagster vast van plan is om er iets goeds van te gaan maken. Letterlijk. Er zit ‘gereedschap’ in waarmee je kunt werken om geld te verdienen. Prostitutie is natuurlijk ook gewoon werk, al is het dan vaak onder verschrikkelijke omstandigheden. Verdien je daar je geld mee, dan is het fijn dat je je wat werkgereedschap kunt permiteren: een buttplug, een gag, een pauweveer. De draagster van de tas waarin naaigereedschap zit: een meetlint, een rolletje zilverdraad en een schaartje (en geen condooms) heeft duidelijk het voornemen om haar eigen leven op een andere manier vorm te geven, als kinky lingerie-maakster.
Gecensureerde tassen
En toch zijn dit gecensureerde tassen. Niet omdat er in de meeste geen telefoon of huissleutels zitten: de telefoon wordt waarschijnlijk op het lijf gedragen en als je dakloos bent heb je geen huissleutel he. Maar we zien hier niet het leefgruis dat beslist in deze tassen zal zitten: het laagje onbestemde neerslag van het leven zelf. Kapotte pillenstrips, bonnetjes, haren, de sporen van een lekkende pen, uit elkaar gevallen pillen, losse tabak, plakkerig snoepjes in een jasje van onnoembare troepjes. En in geen enkele tas zit een verlopen vervoersbewijs terwijl je in Berlijn toch echt bus, metro, trein of U-Bahn nodig hebt (al kan het natuurlijk zijn dat alle dames uitsluitend zwart rijden). Even voor de helderheid: leefgruis heb jij ook in je keurige tas zitten hoor! Alleen misschien wat minder, als je leven overzichtelijker en lichter is dan dat van deze tassendraagsters.
Ik wens de draagsters van deze zware tassen allemaal toe dat ze dit nieuwe jaar lichtere lasten hebben en meer hoop en verlangens dan angsten en pijn.
‘Is er iets tegen te doen dat ouders hun kinderen veel te beschermd opvoeden tegenwoordig?’ vragen sociologen en pedagogen zich af. Ja.
Net als 
Er wordt gezegd dat de Queen een tassenhanger met een zuignap in haar tas bij zich had, waar ze haar tas aan ophing onder de tafel. En dat zij daar discreet op spuugde zodat het zuignapje beter bleef hangen. Onzin, lijkt me. Een lederen vormvaste tas is te zwaar voor elke zuignap. Maar wat wel degelijk kan – en ook verstandig is – is een doodgewone Tassenhaak. Ziet eruit als een komma van metaal. Het platte bovenstukje leg je op tafel, de haak hangt er recht onder en door handig gebruik te maken van de zwaartekracht blijft je tas daar stevig aan hangen. Goed idee als je een dure tas hebt (lijkt me wel) die je niet op de grond wil zetten. Bovendien weet iedereen in de Britse Kolonieen dat je geld zal verdwijnen als je tas de grond raakt. Bijgeloof? De Queen dacht kennelijk van niet en bij haar bleef het geld dan ook prima zitten: elk van haar 200 tassen kosten rond de 2.000 euro.
En dan wordt er nog beweerd dat zij een kruiswoordpuzzeltje in haar tas heeft. Kijk.
In de loop van de jaren heb ik al heel wat modellen damestas gehad. Een zelfgemaakte, van een spijkerbroek, in mijn puberteit. Heel trots op. Een elegante kleine lederen, rood, toen ik voor het eerst verkering had en daarmee uit ging. Handige hutkoffers voor op de rug om met de kinderen op stap te kunnen. Een kek zwart dieettasje waar niks teveel in kon, voor op reis zonder kinderen. En tegenwoordig een lollig would-be dokterstasje waar verrassend veel in kan. Maar nooit, nooit, ging een model langer mee dan een jaar of… nou ja, dan een fase in mijn leven. En zo is dat voor vrijwel alle tassendragers die ik ken – en ik ken er als Damestasjeslezer heel wat.
En nou moet je het overzicht van Angela Merkels tassen eens zien, vanochtend, in de Volkskrant. Van 2004 tot 2021 hetzelfde model. Robuust, stevig, draagbaar, kleurig. Okee, wel af en toe een andere – en gewaagde – kleur. Maar qua model totaal geen groei, verandering, verschuiving. Duitsland wist waar het aan toe was met Merkel. Let vooral op de tas van de volgende landsleider. Dan weet je hoe eh… flexibel en veranderingsbereid die is.
Bij elke nieuwe fase in je leven is het een goed idee om je ‘oude’ vertrouwde tas om te kieperen en eruit te halen wat niet meer past bij je nieuwe plannen. Vandaag, maandag 28 juli 2021, is de dag dat veel mensen voor het eerst na de Covid-19 beperkingen weer naar hun werk toe kunnen. Met tas, natuurlijk. Wacht nog even met leeghalen. Lees je tas eerst even om te ontdekken hoe jij de coronatijd in essentie doorgekomen bent.
Ik heb ‘m, ik heb ‘m! Het prachtige, gloednieuwe boek van Mylo Freeman. Je kent haar misschien als de schrijfster van de heerlijke Prinses Arabellaboeken voor kinderen. Dit boek is voor grote mensen. In ‘Over dames en tassen’ beschrijft Mylo de levens van 50 indrukwekkende vrouwen van over de hele wereld, aan de hand van hun tas – of het gemis daarvan, zoals bij de concubine van de Chinese keizer.
En dan nu de mailwisseling tussen Beatrijs en mij. Ik beloofde haar namelijk dat ik haar tasje even voor haar zou lezen voor haar, als bedankje dat ze ‘m om had gekieperd.