Dames, het is bijna voorbij. De damestas is binnenkort zoooooo 2020, zoooooo achterhaald! Ik zag het in Florence, waar ik op vakantie was. Je weet: Florence is de bakermat van de Westeuropese mode. Daar is altijd alles te zien wat tien jaar later superhip is in ons eigen land. En ik zag er – pas na een tijdje hoor, want het valt bijna niet op – dat de meest modebewuste vrouwen geen tasje meer dragen maar hun telefoon. Aan een diagonaal koord, om het lijf. Op precies dezelfde manier als hoe de meeste vrouwen hier hun tas dragen: lange draagriem op de schouder, tegen de hals, en tas op de tegenoverliggende heup. In Florence dus geen tas op de heup, maar een telefoon.
Waarom nog een tas meezeulen?
Hoe triest het ook zou kunnen zijn, als de damestas helemaal uit het straatbeeld verdwijnt, het is wel logisch. Als Damestasjeslezer kom ik ook steeds minder spullen in een tas tegen. Een meetlintje, adressenboekje, notitieboekje en pen, kompas, camera, boodschappenbriefje, zelfs je bankpasje… je hebt het allemaal in je telefoon zitten. Een tas meezeulen? Waarom zou je nog?
Trendy dames uit Florence!
Nou, dat zal ik je vertellen, trendy dames in Florence! Omdat een tas niet alleen een vervoersmiddel is voor spullen, maar ook een houvast, een Vriendin waar je je een beetje achter kunt verschuilen in de grote ingewikkelde wereld. En een tas is ook nog eens een fashion statement: je laat ermee zien wie je bent, wat je belangrijk vindt in het leven, wat je stijl is.
Oh wacht. Dat kan beiden ook met een telefoon natuurlijk. Awkward moment in die grote ingewikkelde wereld? Dan pak je gauw je telefoon er even bij om aandachtig op te turen tot het weer gaat. En je telefoon aan een elegant touw op het lijf dragen is natuurlijk ook een fashion statement, anders zouden hippe dames in Florence het niet doen.
Beroepskeuze-advies?
Het is dus echt waar: de damestas is aan haar laatste ronde bezig. Laten we er dus zuinig op zijn en haar met zorg en trots dragen, nu het nog kan. En ik ga alvast een ander beroep zoeken, want als Damestasjeslezer valt er binnen afzienbare tijd waarschijnlijk niet veel meer te doen. Al blijf ik voorlopig nog beschikbaar voor het lezen van alle damestassen en een enkele telefoon.
-Vrouwen met een zwart tasje zijn zelfbewuste types die graag ongestoord hun eigen gang gaan, hun eigen ideeen ontwikkelen en praktisch ingesteld zijn. Ze staan voor wat ze ondernemen en vertellen daar graag over als je ze ernaar vraagt. Ze noemen hun tas ’tasje’ om zijn functie te relativeren. Tas heeft een grote ‘vervoersmiddelfunctie’.*)
-Vrouwen met een bruine tas zijn zelfbewuste types die ook wel achter de coulissen hun eigen gang willen gaan. Ze zijn zich bewust van hun sociale omgeving en willen daar graag rekening mee houden. Ook zij zijn praktisch ingesteld en het kost ze dan ook geen moeite om ook eens iets voor een ander te doen. Ze gebruiken geen verkleinwoord voor hun bruine tas uit respect en loyaliteit: tas heeft een grote ‘vriendinfunctie’.*)
Elke tas heeft 3 functies, ontdekte ik als Damestasjeslezer, door er heel heel heel veel te bestuderen en de draagster of drager ervan te ondervragen.
In 1985 haalde de van oorsprong Poolse Danuta Danielsson stevig uit met haar tasje naar een neonazi, op het grote plein in Växjö, een stadje in zuid Zweden. De fotograaf Hans Runesson legde het legendarische moment vast. ‘Be the woman who whacks a neonazi on the head with her handbag’, spoorden de Zweden elkaar aan, wat een prima advies is.
Handtasstrijdster in brons
Tassendragers verenigt u!
Goed. Dit speelde allemaal drie jaar geleden in Zweden en ik ontdekte het nu pas. Maar als enige Damestasjeslezer ter wereld (voor zover ik weet) wil ik toch mijn verantwoordelijkheid pakken en je oproepen om je handtas altijd goedgemikt en krachtig in te zetten voor een rechtvaardige wereld. En als je geen tas draagt, draag dan op een andere manier bij aan een samenleving die hartelijk en plezierig is voor iedereen.
Rode tassen, paarse tassen, tenminste 85% van de 70 dames in de zaal laat trots een gekleurde tas bungelen boven het hoofd. Dat is uitzonderlijk. De meeste groepen vrouwen dragen overwegend zwarte en bruine tasjes. Ik ben vandaag dan ook in bijzonder gezelschap: de 
De dames zijn een dagje uit. Daar gaan ze plezier bij maken ook. Hun gekleurde tas duidt erop dat ze gerust gezien willen worden. Dat blijkt ook uit het enthousiasme waarmee gereageerd wordt op de bijzondere tassenweetjes die ik kan vertellen over damestasjes. Tussendoor verklappen ze me nog een heleboel nieuwe tassenverhalen. Wil je weten welke? Nodig me dan ook een keer uit voor een lezing of workshop Damestasjeslezen. Altijd een vrolijke boel.
“Op 29 september zag de zolderverdieping van Het Refter in Zwolle helemaal rood en paars. Ruim 70 dames van de Red Hat Society genoten van het damestasjeslezen door Yoeke. Zij vertelde over de geschiedenis van de tas, de 
verschillende modellen en materialen en wat de tassen zeggen over de draagster van de tas, en dan met name over de inhoud. Het is altijd weer een verrassing wat iedereen meedraagt en wat dit over de eigenaresse zegt. Na afloop kreeg iedereen het boekje Damestasjeslezen mee naar huis om het nog eens rustig na te lezen. We kijken terug op een geslaagde middag. Met dank aan Yoeke.“
Dit schitterende bronzen standbeeld staat in het Russische Ekatarinaburg. Het geeft prachtig weer hoe wij, tassendragers, ons voelen als we na een drukke avond op zoek moeten naar onze sleutel, contactlenzendoosje, condoom of kauwgompje.
