Noordhollands dagblad over Damestasjeslezen
Het Noord-Hollands Dagblad besteedde een hele pagina aan Damestasjeslezen in november 2014. Veel vrouwennetwerken pikten dat op en nodigden me uit voor een lezing of workshop in Noord-Holland. Zo zie je nog eens wat van de wereld.
Lees het hele artikel als pdf door te klikken op het plaatje.
De verrassend lege Limburgse tas
In het kader van mijn onderzoekje naar regionale verschillen tussen damestasjes en wat er zoal in gaat, heb ik inmiddels heel wat Limburgse tasjes mogen bestuderen.
Dank, aan alle 120 Limburgse dames, dank!
Wat me opvalt: de Limburgse damestas is een verrassing op zich. Aan de maat is nog niks bijzonders te merken: okee, het zijn geen mini’s (hoewel ik iets meer dan gemiddeld kleine modellen tegenkwam). Ze hebben een doorsnee formaat.
Maar dan!
Kieper een Limburgse tas om en je weet niet wat je ziet. Eh… nee, echt! Je weet niet hoe weinig je ziet, om precies te zijn. De inhoud van een gemiddelde Limburgse tas is opvallend veel bescheidener dan, bijvoorbeeld, een Amsterdamse tas. Wat er in zit is voldoende om de ernstigste calamiteiten te doorstaan. Punt.
Dus: parapluutje, extra tampon, handschoenen, portemonnee, telefoon, sleutelbossen (meervoud: eentje voor werk, eentje voor prive, want de Limburgse vrouw houdt dat liever wat gescheiden) en iets heel persoonlijks. Foto’s, een sleutelhangertje, een bidprentje, zoiets. En dan een rolletje of zakje snoep. Niet voor zichzelf, maar om uit te delen.
De enkele minitas die ik aantrof bevatte net zo weinig als de grotere maten. Alleen geldt dan de minitas als ‘dieettas’: hij wordt bewust klein gehouden ‘omdat ik anders toch maar meer mee ga slepen,’ zeggen de verstandige draagsters.
Wat kunnen we concluderen? Nou, niks natuurlijk, want elke vrouw is anders en ook elke Limburgse vrouw heeft zo haar eigen redenen om haar tas zo in te pakken als ze doet. Maar ik denk wel dat Limburgse vrouwen zelfbewuste dames zijn, die ervan uit gaan dat ze het wel redden zonder extra gereedschap mee te sjouwen. En als het erom spant kunnen ze rekenen op de hulp van anderen. Daar investeren ze ook in.
Snoepje?
Kumi Hospital – Oeganda
Ik was overigens in Swalmen, Limburg, voor de fondsenwerving van het Kumi Hospital in Oeganda. De Nederlandse verloskundige Steffie Mooren zette het daar op. Inmiddels runnen ze naast dat ziekenhuis ook een boerderij omdat ze ernaar streven dat op den duur eigen voedsel kan worden gebruikt. Zo wordt het project steeds verder uitgebreid. Leuk he? Meer over het Kumi Hospital en hoe je kunt bijspringen hier.
Dromen dat je je tas kwijt bent
“Als ik de volgende dag iets moeilijks moet doen,” vertelde een Limburgse tassendraagster me, “dan droom ik de nacht daar voor vaak dat ik mijn tasje kwijt ben. Deze.”
Ze liet me een kittig klein formaat tas zien waar niets anders in zat dan het hoogstnoodzakelijke. Echt. “Terwijl ik hem altijd bij me heb.”
Jawel. Maar ’s nachts, in haar droom, niet.
Een tas staat immers symbool voor jezelf en voor de ruimte die je inneemt in de wereld. Droom je dat je je tas kwijt bent, dan gebruikt je onbewuste beeldtaal om je duidelijk te maken dat je bang bent om jezelf te verliezen, om niet gezien te worden, om niet te voldoen.
Niks aan te doen. Gewoon de volgende ochtend goed opletten dat je in het echt wel je tas bij je hebt en goed voorbereid bent voor de moeilijke taak die je gaat uitvoeren. Het gaat er tenslotte maar om wat we bij daglicht ondernemen.
De gemiddelde West-Friese damestas: 'lekker praktisch'.
Er is echt een regionaal aspect aan damestasjes.
Deze week gaf ik een lezing in het Noord-Hollandse Oosterblokker, voor 46 West-Friese dames, met tas natuurlijk. Het gemiddelde model daar is zwart (neutraal), klein (lekker praktisch) en lekker praktisch gevuld (lekker praktisch).
Je ziet: ‘lekker praktisch’ is typerend voor de West-Friese vrouw. Niet moeilijk doen, doorpakken waar nodig en hopla, ook maar waar niet per se nodig.
Hoe anders is dat voor de Amsterdamse vrouw! Zij heeft graag een bontgekleurde tas, zo groot dat je er tot de oksels in moet om iets te vinden, en zelfs bij de kleinere is de buitenkant of tenminste de sleutelbos vrijwel altijd opgepimpt met eigen symbolen.
Eerder constateerde ik al dat de Achterhoekse tas een bruine middelmaat is (onopvallend maar zeer aanwezig) en dat de Texelse tas…
Hee! Waar is de Texelse tas? Thuis, in de kast, voor als de Texelares eens naar het vasteland gaat. Op het eiland draagt ze er geen.
Nu hoop ik op worshops of lezingen in Friesland en Limburg om daar de stand van tas eens te bestuderen.
Meer weten?
Mail me eens voor een lezing of workshop Damestasjeslezen in vereniging, vriendinnengroep
of bedrijf.
Ik leer steeds bij dus het wordt steeds interessanter.
Feestende autonome vrouwen: enkeltasje
Je kiest de tas die bij je past. Tot nu toe was het heuptasje het meest geschikte model voor vrouwen die zweren bij onafhankelijkheid, autonomie en controle over hun eigen leven.
De vrolijkerds onder de autonome vrouwen kunnen sinds kort overstappen op een totaal nieuw model: het enkeltasje. De karakteristieken:
Handen vrij, geen verplichtingen naar kinderen of partner (want er is geen ruimte voor meer spullen dan dat wat je zelf absoluut noodzakelijk vindt om een avondje uit te overleven) en toch een plekje om lipstick en een tientje in mee te nemen.
Een nieuwe dimensie aan tasjeslezen
Nee, dit is niet wat ik bedoel met Damestasjeslezen.
Al is het een interessante combinatie van de dingen die ik graag doe:
lezen en schrijven. Maar dan de spullen die in het tasje zitten.
Of het boek schrijven waarvan je, bij tegenvallende verkoop, altijd nog een intrigerend tasje kunt maken.
“Afschuwelijk: vrouwen indelen in hokjes aan de hand van hun tas!”
slingerde een deelneemster aan een workshop Damestasjeslezen me naar het hoofd.
Ik kan het alleen maar hartgrondig met haar eens zijn. Verschrikkelijk is het, om mensen te typeren. Je doet iedereen er altijd tekort mee.
Want een Stier is heus wel complexer dan een koppige gezelligerd die van lekker eten houdt. En een Lentevrouw wil ook best eens wit dragen.
En toch willen we graag onze horoscoop even lezen om te checken of er nog iets herkenbaars in staat. Het antwoord op de vraag ‘wie ben ik’ wordt soms duidelijker als je weet: ‘wat ben ik’. We willen weten of we een lente- of wintertype zijn. Een Vata of een Kapha. Een ADHD-er of een HSP-er. Een Hout- of een Vuurtype. We willen anderen kunnen begrijpen, onze geliefden, onze kinderen. We willen ook onszelf begrijpen. Wie ben ik? Waarom doe ik dit? Kan dit ook anders? Laat ik kwaliteiten van mezelf onbenut? Hoe boor ik die aan? Hoe los ik mijn problemen op? Waar vind ik de kracht? ‘Oh ja! Zo ben ik!’ kan een enorme opluchting geven als je een typebeschrijving hebt gevonden waar je je echt in herkent. Opeens is het geen toeval meer dat je soms wat suffig uit de hoek komt, of juist snel kwaad bent; het hoort gewoon bij wie je bent. Dat is fijn, want daardoor kun je jezelf makkelijker accepteren en dat is het begin van elke kans op verandering.
Ieder mens heeft een uniek karakter met unieke wonderlijke trekjes. En ieder mens heeft ook eigenschappen die gedeeld worden met een hele groep andere mensen. Ook fijn: we zijn uniek, maar niet alleen.
Al die unieke ervaringen en eigenschappen die we hebben zijn bepalend voor de keuzes die we maken in het leven, voor de manier waarop we uitdagingen aangaan, hoe we lastige vragen beantwoorden of uit de weg gaan, hoe we onze kwaliteiten inzetten voor onszelf, onze naasten, ons werk, de wereld, de tas die we meedragen met onze spulletjes.
Vandaar dat het heel goed mogelijk is om iets van die uniciteit terug te zien in de spullen waarmee we ons omringen. En het is ook mogelijk om overeenkomsten te zien, typeringen, in diezelfde keuzes. Zo kiezen vrouwen met een wat gesloten karakter vaker voor een tas met een flap als sluiting (“Eerst zien dan geloven”) dan vrouwen die gemakkelijk over zichzelf vertellen en hun tas graag wijd open laten staan.
Elke typering, de DSM die gebruikt wordt als diagnostisch systeem in de psychologie niet uitgezonderd, kent een aantal specifieke kenmerken. Als je er daar een paar van herkent kun je veronderstellen dat je te maken hebt met een bepaald ’type’. Dat is zinvol zolang het ’type’ niet belangrijker wordt dan de mens zelf, met alle unieke trekjes. Dat gaat bij psychologische testen nog wel eens mis. Ben je eenmaal ingedeeld als ADHD-er dan kom je maar moeilijk weer van zo’n stempel af.
Maar zegt een damestasjeslezer tegen je dat je een typische Flaptasvrouw bent, dan kan dat er toe leiden dat je gaat experimenteren met nieuwe mate van openheid. Hoeveel van jezelf durf je eigenlijk te laten zien? Misschien is je volgende tas dan wel een Ploftas. Of een Paradijstas. Of een Prinsesjestas! Niet omdat je graag bij de typering daarvan wilt horen, maar omdat je die tas nu zomaar opeens mooier vindt. En mogelijk zomaar een aantal eigenschappen hebt ontwikkeld die je terug vindt in de beschrijving van zo’n type.
Alles is immers voortdurend in beweging. Vooral mensen.
Meer weten over Damestasjeslezen?
Op 11 april ben je welkom op de workshop Damestasjeslezen in Appelscha.
Reserveer een plekje door je in te schrijven en te betalen: 15 euro per persoon.
Meer informatie en aanmelden hier
Goudse ondernemers met hun tas
“Is punt twee aangenomen? Ja? Dan gaan we nu over op het lezen van de tas van de voorzitster.”
Op de algemene ledenvergadering (gaaaaaaap) van de Goudse ondernemersorganisatie Vrouw en Busyness komen normaal gezien ongeveer tien mensen af. Waarvan vijf bestuursleden, dus die moeten wel.
Nee. Zo’n obligate bijeenkomst is niet populair. Toch zaten er dit keer bijna 30 mensen in de zaal. “In tijden niet meer zo’n gezellige vergadering gehad,” glunderde de notuliste zelfs achteraf. “Tussen alle onderwerpen in steeds een tasje lezen werkte echt fanTAStisch.”
Het was een wild plan van het bestuur geweest: ik werd uitgenodigd om de hele vergadering aanwezig te zijn. Voor mij stonden de vijf tassen van de bestuursleden. Na elk afgehandeld punt maakte de voorzitster het internationaal bekende gebaar voor Tasjelezen: een opstaande hand, de andere er als overkapping overheen zodat een T ontstaat. Tijd voor een tasje!
Na elk tassenlees-intermezzo stortte de vergadering zich weer met frisse moed op het volgende punt.
“Ook grappig trouwens, hoe snel we nu opeens alles af konden handelen,” merkte een van de leden na afloop op bij de bar. “We wilden natuurlijk ook nog jouw lezing horen over damestasjeslezen.”
Zo snijdt het mes wel aan lekker veel kanten tegelijk. Betere opkomst, ontspannen vergadering, onthullingen over de kwaliteiten van de bestuursleden en heel wat nieuwe inzichten over de spullen die ondernemende vrouwen met zich meedragen.
Echt een tip voor andere vergadertijgers dus: vergadertasjeslezen.
Hulde ook voor de bedenkster van dit vrolijke experiment: Marian van Noort, drijvende kracht achter Spiritainment, waar ik in de etalage woon om op gepaste momenten verhuurd te worden. Aan jullie, misschien?
Ervaring
“Yoeke Nagel heeft gisterenavond onze tasjes gelezen tijdens de leden vergadering van Vrouw en busyness in De Balzaal van de kazerne. Dat maakte de avond meer dan de moeite waard. Heel leuk om te ervaren wat er te lezen valt uit de vorm en inhoud van iemands tas!”
Via Geny Wuestman
Achterhoekse tassen: donker, efficiënt en bescheiden
Dertig Achterhoekse vrouwen kregen vandaag een workshop Damestasjeslezen van me.
Het is me al eens vaker opgevallen: er zitten regionale aspecten aan de omgang met de tas. Op Texel dragen de meeste vrouwen geen tas. In Amsterdam schieten alle dames overeind om naar voren te rennen als ik vraag of iemand misschien haar tasje gelezen wil hebben. In de Achterhoek blijft iedereen zitten. Zwijgend.
Oei, denk ik dan. Vinden ze het niet leuk? Durven ze niet?
“Misschien denk je: ‘De mensen hoeven niet in m’n tas te kijken. Als ze wat van me willen weten vragen ze het me maar,’ ” zeg ik dus, om een beetje te vissen naar een reden voor die tassenstilte.
“Nou nee,” antwoordt een dame. “Ik denk: ‘Oh ja, dat zou ik graag willen. Maar iedereen wil dat natuurlijk en ik wil niet voordringen.'”
Gewoon nooit zelf invullen wat er vast wel gedacht wordt door een groep tassendraagsters dus, heb ik me dus opnieuw voorgenomen. Zeker niet in de Achterhoek.
Elke vrouw weet waarom je niet in haar tas mag kijken.
Oh, hoera! Een onderzoekje naar de Nederlandse handtas. Ik werd er op geattendeerd door een van de medewerkers aan het onderzoek, heel aardig.
Er blijven nog wel een paar vragen over, die ik ze dan ook per kerende mail heb voorgelegd:
-Hoeveel tassen hebben jullie bekeken?
-Waar hebben jullie die bekeken? Verschillende locaties? Verschillende regio’s? Ik heb namelijk gemerkt dat ’tasgebruik’ per regio behoorlijk kan verschillen (Texelse dames dragen er op het eiland helemaal geen!).
-Hoeveel voorwerpen zaten er in, hoe verhield zich dit tot de grootte van de tas en wat was het gemiddelde?
-Waar zijn die handboeien en pepperspray die in het nawoordje worden genoemd? Ik zie ze niet terug in de opsommingen maar, wat me zelf ook verbaasde: bij de vierduizend-nog-wat tassen die ik zelf gelezen heb ben ik slechts eenmaal een paar handboeien tegengekomen (een politieagente die zich schaamde dat ze ze per ongeluk in haar tas had gestopt na haar werk), en nog nooit een pepperspray of alarmfluitje.
-Wat ik wel regelmatig tegenkom en mis in de lijst: multitools of zakmes, meetlint, kleurenstaaltjes, medicijnen, tampons, maandverband. Die zie ik niet staan in de lijst van wat jullie vonden.
-Interessant lijkt me ook te melden dat er een groot verschil blijkt te zijn tussen ‘werktas’ en ‘prive-tas’. Vrouwen die hun ‘hoofdtas’ niet bij zich hebben zijn duidelijk op avontuur! (Handig om te weten voor belangstellenden!).
-En het lijkt me ook boeiend om in het onderzoek het verband aan te tonen tussen draagwijze van de tas en economische zelfstandigheid van de vrouw.
Oh, en op de vraag waarom partners en kinderen niet in onze tassen mogen grasduinen kan natuurlijk elke vrouw antwoord geven…
Maar ga vooral ook zelf even kijken bij het tassenonderzoekje van beslist.nl. Zodra de antwoorden binnen zijn op mijn vragen laat ik het je hier weten.