“Toen mijn grootmoeder dement werd ging ze haar tasje als houvast in het leven te beschouwen. Waar ze ook heen ging, haar tasje klemde ze in haar hand. Niemand mocht er aan komen. Na haar overlijden knipte mijn vader de tas open. Hij zat boordevol koffiepunten. Haar schat.”
In de loop van de tijd las ik meer dan 4000 tasjes. Daar kreeg ik heel vaak een mooi tassenverhaal bij te horen. Heb jij ook zo’n verhaal? Over hoe je tas je ondersteunde in een moeilijke periode? Wat je in die tweedehands tas vond? Wie je deze tas gaf en waarom? Waar je je tas terugvond toen je hem drie weken kwijt was geweest?
Schrijf je verhaal hier op!
N.B.: met het opschrijven van je tassenverhaal op dit blog geef je mij ook toestemming om het eventueel te gebruiken bij een volgend boek. Dank je wel!
De prachtige foto op deze pagina werd gemaakt door kunstenares Kitty Boon.
Indrukwekkend beeld Janny, dank je wel. Als we maar een tas hebben valt het minder op, maar misschien doen we in principe wel hetzelfde als deze vrouw, met onze ‘onmisbare spulletjes’.
Dit is niet zozeer een verhaal van mezelf maar iets dat ik ooit hoorde of las.
Er was een oude dakloze vrouw, een ‘bag-lady” zoals die in het engels worden genoemd, die zoveel zware plastic tassen bij zich had dat ze ze niet allemaal kon dragen. Ze verplaatste zich door telkens een aantal tassen een stukje verderop neer te zetten en dan terug te lopen om de rest op te halen en die er bij te zetten. Dan rustte ze even uit en begon aan het volgende stuk. Tassen verzetten, andere tassen ophalen en erbij zetten en weer even uitrusten… Ik zag het voor me en vond het een indrukwekkend beeld.
En een tassenverhaal bij uitstek…
Twee jaar geleden las ik een tas waaruit bleek dat de draagster ervan een geheime relatie had. Toen ik voorzichtig informeerde naar haar huwelijk reageerde ze met een heftige blos en een paniekerig: “Nee nee, dat doet er allemaal nu even niet toe. En dit hier is mijn beste vriendin.” De boodschap was duidelijk: vriendin kende het geheim nog niet en dus zou ik het ook niet verklappen.
Vorige maand schoof dezelfde vrouw weer aan tafel voor een workshop damestasjeslezen. Het symbool voor de relatie was vervangen door een ander symbool. “Ik had nooit gedacht dat je kon zien…” gaf ze toe. “Maar ik was zo blij dat je er niks over gezegd hebt…”
Grote indruk maakte de vrouw die me vertelde dat ze, in afwachting van de beoordeling van haar doctoraalscriptie, twee weken Griekenland ging doen om even bij te komen van haar geploeter. Ze loopt over het strand en opeens valt de bodem uit haar tas. Alles ligt op het zand. Een half uur later belt haar begeleider met de mededeling dat hij haar scriptie niet kan accepteren. Ook onder haarzelf wordt de bodem weggeslagen… Al reageerde haar tas kennelijk wat eerder op die akelige realiteit.
Nou ik mag dan wel geen damestas hebben, maar mijn broekzakken zitten al sinds mijn vroegste jongensjaren vol met spullen. En ik moet zeggen dat er altijd wel een steen bij zit naast al die ander dingen zoals zakmessen, propjes, touwtjes, snoep, buideltjes en noem maar op. Ergens is er dus altijd de behoefte houvast te vinden denk ik dan na het lezen van dat prachtige boek. En dat klopt ook wel. Ik ben altijd een mens geweest die zelfstandig wilde zijn en zelfstandig wilde beslissen over wat er zich zoal voordeed. Dat klinkt heel mooi, maar ik heb het nooit zonder steen in m’n broekzak kunnen doen.