Kijk in je tas en je ziet je ziel; je angsten en verlangens. Dat valt nergens zo goed op als in de tassen van vrouwen die een zwaar leven hebben. Sekswerkers, verslaafden, daklozen.
De Volkskrant laat vandaag foto’s zien van de Russische fotograaf Sergej Strojtelev die juist die tassen fotografeert.
Wat je ziet is het antwoord van deze vrouwen op hun ‘je weet maar nooit’.
Zwaar leven, zware tas
Misschien denk je zelf wel eens dat je een heel zwaar leven hebt. Maar als je je tas omkiepert zul je toch verschil zien met de inhoud van deze tassen.
Een paar details om op te letten:
Deze vrouwen hebben allemaal ‘een sensueel beroep’, stelt de fotograaf. Dat betekent dat ze riskant werk hebben. Gelukkig zitten er in de meeste tassen wel condooms, wat erop wijst dat de draagster van de tas toch een vorm van veiligheid voor zichzelf nastreeft.
De tassen, je ziet ze niet op de foto’s, moeten bijna allemaal behoorlijk groot zijn: er passen schoenen in, een boek, en zo’n zweep is ook best aan de maat.
Ook voor deze tassen geldt natuurlijk: je neemt mee wat je denkt nodig te hebben ‘voor het geval dat’. En dat is veel, voor deze vrouwen.
Iets aardigs doen
In veel van deze tassen zie je verwijzingen naar verdoving, pijnbestrijding: van normale pijnstillers tot attributen waarmee je heftige harddrugs kunt gebruiken. Drugsverslaving maakt het heel moeilijk om in te schatten wat je nodig kunt hebben ‘in het geval dat’. Kiezen is lastig met een duf hoofd en uiteindelijk wordt de inhoud van je tas daardoor bepaald door het toeval. De tas zal dus uitdeien met spullen waarvan een ander denkt: ‘Moet dat nou…’ Veel snoep, voor de troost of om uit te delen. Losse sigaretten, misschien snel weggestopt omdat er toch geen tijd was om te roken, of omdat het pakje niet dicht zat. Los geld, snel weggestopt. Een opengemaakt pakje met een condoom erin. Sokken, om weg te geven, wat een heel mooie gedachte is natuurlijk. Hoe zwaar je leven ook is, je kunt dus altijd nog iets aardigs voor een ander willen doen!
Werken voor je geld
In een paar tassen zie je aanwijzingen dat de draagster vast van plan is om er iets goeds van te gaan maken. Letterlijk. Er zit ‘gereedschap’ in waarmee je kunt werken om geld te verdienen. Prostitutie is natuurlijk ook gewoon werk, al is het dan vaak onder verschrikkelijke omstandigheden. Verdien je daar je geld mee, dan is het fijn dat je je wat werkgereedschap kunt permiteren: een buttplug, een gag, een pauweveer. De draagster van de tas waarin naaigereedschap zit: een meetlint, een rolletje zilverdraad en een schaartje (en geen condooms) heeft duidelijk het voornemen om haar eigen leven op een andere manier vorm te geven, als kinky lingerie-maakster.
Gecensureerde tassen
En toch zijn dit gecensureerde tassen. Niet omdat er in de meeste geen telefoon of huissleutels zitten: de telefoon wordt waarschijnlijk op het lijf gedragen en als je dakloos bent heb je geen huissleutel he. Maar we zien hier niet het leefgruis dat beslist in deze tassen zal zitten: het laagje onbestemde neerslag van het leven zelf. Kapotte pillenstrips, bonnetjes, haren, de sporen van een lekkende pen, uit elkaar gevallen pillen, losse tabak, plakkerig snoepjes in een jasje van onnoembare troepjes. En in geen enkele tas zit een verlopen vervoersbewijs terwijl je in Berlijn toch echt bus, metro, trein of U-Bahn nodig hebt (al kan het natuurlijk zijn dat alle dames uitsluitend zwart rijden). Even voor de helderheid: leefgruis heb jij ook in je keurige tas zitten hoor! Alleen misschien wat minder, als je leven overzichtelijker en lichter is dan dat van deze tassendraagsters.
Ik wens de draagsters van deze zware tassen allemaal toe dat ze dit nieuwe jaar lichtere lasten hebben en meer hoop en verlangens dan angsten en pijn.
